POZDROWIENIA HISTORIA INSTYTUT DZIŚ MEDIA O NAS GALERIA QUIZ PUBLIKACJE DEDYKACJE AUTORZY 75 LAT INSTYTUTU


Konrad Sutarski Konrad Sutarski

dyrektor w latach 1990-92

MOJA DYPLOMATYCZNA PRZYGODA


Dyrektorem Ośrodka Informacji i Kultury Polskiej (OIKP) w Budapeszcie zostałem we wrześniu 1990 roku, w okresie pierwszych przemian, które następowały po zmianie ustroju. Wiadomo było, że mieszkając od prawie 25 lat na Węgrzech, a jednocześnie pozostając w stałym kontakcie z Polską ze względów zawodowych, kulturalnych i rodzinnych posiadam odpowiednią znajomość historii, kultury, a także realiów i sytuacji obu krajów. Wiedziałem, że trzy zadania muszą posiadać priorytetowe znaczenie w instytucji będącej oknem polskiej kultury na Węgry oraz soczewką skupiającą wszystko to, co polsko-węgierskie. Po pierwsze, odfałszowanie deformowanej w ustroju komunistycznym historii Polski, w tym historii stosunków polsko-węgierskich. Po drugie, neutralizacja skutków wieloletniej antysolidarnościowej propagandy w okresie stanu wojennego, która sugerowała „nieróbstwo wciąż strajkujących Polaków”. Po trzecie, przyciągnięcie do OIKP węgierskiej Polonii, będącej łącznikiem pomiędzy Polską a społeczeństwem Węgier.
Wśród najważniejszych projektów zrealizowanych w latach 1990-1992 wymieniłbym:
1. Wystawę „Polacy i Węgrzy w latach II wojny światowej” w Muzeum Historycznym Budapesztu i w siedzibie OIKP pod patronatem premierów. Węgierski premier dr József Antall otworzył wystawę 17 września 1991 roku w Budapeszcie, natomiast premier RP Jan Olszewski w 1992 roku w Muzeum m. st. Warszawy. Pokłosiem tego projektu stała się książka „Węgrzy i Polacy w latach 1939-1945” wydana w 1991 roku.

   
Wystawa plakatu Krzysztofa Duckiego (1992)
Wystawa plakatu Krzysztofa Duckiego (1992)

2. Pierwszy polsko-węgierski galowy koncert symfoniczny dla uczczenia rocznicy polskiego i węgierskiego wysiłku niepodległościowego 1956 roku, zorganizowany przy współudziale parlamentów, ministerstw kultury oraz ministerstw spraw zagranicznych Polski i Węgier 21 października 1991 roku w Centrum Kongresowym w Budapeszcie.
3. Spotkania i wykłady dotyczące strukturalnych przemian w Polsce, historii XX-lecia międzywojennego i losów Polski po II wojnie światowej z udziałem znakomitych niezależnych historyków, prawników i filozofów (m.in. W. Roszkowski, A. Ajnenkiel, J. Holzer, W. Falkowska i ks. J. Tischner).
4. Prezentacje literackie z udziałem wybitnych polskich poetów i prozaików, związanych z solidarnościową opozycją (m.in. S. Barańczak, M. Grześczak, K. Karasek, M. Nowakowski). W ich rezultacie w 1992 roku powstała książka „śpiew siedmiu Polaków”.
Z upływem czasu coraz bardziej zauważalne stawały się korzystne zmiany w nastawieniu Węgrów do Polaków. W pierwszym rzędzie był to oczywiście efekt udanej transformacji w Polsce, aczkolwiek cieszę się, że również Ośrodek Informacji i Kultury Polskiej miał swój udział w tym procesie. Dlatego teraz, po latach, jeszcze raz pragnę podziękować serdecznie wszystkim moim ówczesnym współpracownikom, jak również Tadeuszowi Olszańskiemu, po którym przejąłem dobrze zarządzaną schedę.
HISTORIA INSTYTUTU

» Historia » Kamienie milowe » Siedziby » Ciekawostki

WSPOMNIENIA

» Tadeusz Olszański » Konrad Sutarski » Rafał Wiśniewski » Barbara Wiechno » Maciej Szymanowski » Roland Chojnacki » Arkadiusz Bernaś





@2014 Instytut Polski w Budapeszcie

1065 Budapest, Nagymező utca 15.



Stopka redakcyjna | Podziękowania